اشعار فاطمی (جدید)

سلام من به تو یا صاحب الزمان مهدی(عج) - فدای آن گل زیبای مه نشان مهدی(عج)

اشعار فاطمی (جدید)

سلام من به تو یا صاحب الزمان مهدی(عج) - فدای آن گل زیبای مه نشان مهدی(عج)

اشعار فاطمی (جدید)

بسم الله الرحمن الرحیم
==============
گرخسته گشته ای زغم و رنج عالمی
شعـری بخـوان ز دفتـر اشعـارفاطمی
==============
شعر دارای حقوق و مالکیت معنوی است که صرفاً تعلق به شاعر آن دارد .
لطفاً هنگام کپی کردن اشعار ، حتماً نام شاعر یا آدرس وبلاگ را قید نمایید . با تشکر
حمیدرضا فاطمی

برای اشعار بیشتر به وبلاگ اصلی اشعار فاطمی در بلاگفا مراجعه فرمایید.
fatemi84.blogfa.com

چهارشنبه, ۱۲ خرداد ۱۳۹۵، ۰۷:۳۲ ب.ظ

مرقد مطهر حضرت امام خمینی (ره)- گنبد مینا

گنبد مینا

مرقد مطهر امام خمینی (ره)  

گنبدت گر به قد گنبد مینا بشـود

یا منارت به بلنـــدی ثریا بشـــود

یا حریم حرمت وسعت دریابشود

                                  کی بگیرد به دل خسته ما جای تورا

                                  کی نمایش بدهد رتبــــه والای تو را

 

ما  ز فقـدان تو احساس  یتیمی کردیم

گریه در  فرقت آن  روح  رحیمی کردیم

بعد  تو  بیعـت  با   یار صمیـمی کردیم

                                      زچه روصبح کنم این شب یلدای تو را

                                      چون فراموش کنم آن رخ  زیبای تو را

 

عاشقانت  به جماران  به سر و سینه زدند

عارفـان در  حرمت  گریه  دیرینه  زدند

دشمنان لاف پشیمان شدن از کینه زدند

                                      ز  زبان که   بگویـم  غم  عظمای  تو را

                                      به چه حرفی بنویسم  همه  معنای تو را

 

اینک ای یار سفرکرده که رفت از بر ما

در فراق تو شـده خاک عـزا  بر سر ما

لیک بعد از تو شده  خامنه ای رهبر ما

                                      به چه سودا  بکنم  عشـق و تمنای تو را

                                      تا که تسکین بدهد این دل شیدای تو را

 

http://aminus3.s3.amazonaws.com/image/g0005/u00004858/i00151759/4d3d1312244c065b67095ef0963fd1b0_large.jpg

 

این ابیات را در طول سالیان سال (  از 1369 تا 1387 ) سحرگاهان در کنار حرم ملکوتی آن امام عزیز سروده ام . حمیدرضا فاطمی  - 14 خرداد 1387 شمسی -


 

 خاطره نوشتن این شعر :

در سالهای اول رحلت حضرت امام (ره) شبهای زیادی را در حرم مطهرش سحر می کردم. ایام سالگرد ، شبهای عاشورا ، شب عید غدیر ، و ...

تا آخرای شب نماز و دعا و عزاداری و زیارت نامه و ... آخرشبها یکی دوساعت گوشه ای می خوابیدم و بعد نزدیکی های سحر بیدار می شدم. صدای زیبای قرآن و اذان در گوش دلم حال و هوای عجیبی به پا می کرد. می رفتم بیرون برای وضو . گنبد و مناره های زیبا و نورانی حرم دلم را می ربود. یادش بخیر ! مرحوم حاج احمد آقا (فرزند گرامی حضرت امام (ره) ) می آمدند نماز صبح را به جماعت با ایشان می خواندیم. خیلی با صفا و با حال بود.

بعد از نماز ، بین الطلوعین می رفتم در محوطه حرم و زیبایی طلوع آفتاب از یک طرف و زیبایی گنبد و گلدسته های حرم از طرف دیگر یاد و عظمت و نورانیت آن امام بزرگوار را در دلم عمیق تر می کرد.

آنجا بود که این مصرع های اول این شعر در ذهنم نقش بست.
دفعات بعد که می رفتم شعر تکمیل تر می شد تا بالاخره یک شعر کامل شد.

(معنی بند اول این است که اگر گنبد تو به اندازه گنبد مینا بشود و گلدسته های تا اوج فلک بلند باشند و وسعت حرمت به اندازه وسعت دریاها باشد باز هم نمی توانند جای خالی تو را در دلهای خسته و داغدار ما پرکنند و نمی توانند عظمت و بزرگی تو را به نمایش بگذارند!)
اینها کی می توانند جای خالی تو را در میان ما پر کنند.

غم فراق تو در باورم نمی گنجد.

التماس دعا

نظرات  (۱)

۱۳ خرداد ۹۵ ، ۱۶:۰۳ وب نظام تمدن نوین اسلامی
احسنت عالی بود

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی