اشعار فاطمی (جدید)

سلام من به تو یا صاحب الزمان مهدی(عج) - فدای آن گل زیبای مه نشان مهدی(عج)

اشعار فاطمی (جدید)

سلام من به تو یا صاحب الزمان مهدی(عج) - فدای آن گل زیبای مه نشان مهدی(عج)

اشعار فاطمی (جدید)

بسم الله الرحمن الرحیم
==============
گرخسته گشته ای زغم و رنج عالمی
شعـری بخـوان ز دفتـر اشعـارفاطمی
==============
شعر دارای حقوق و مالکیت معنوی است که صرفاً تعلق به شاعر آن دارد .
لطفاً هنگام کپی کردن اشعار ، حتماً نام شاعر یا آدرس وبلاگ را قید نمایید . با تشکر
حمیدرضا فاطمی

برای اشعار بیشتر به وبلاگ اصلی اشعار فاطمی در بلاگفا مراجعه فرمایید.
fatemi84.blogfa.com

۱۰ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «حضرت علی» ثبت شده است

يكشنبه, ۱۲ شهریور ۱۳۹۶، ۱۲:۱۹ ق.ظ

عید غدیر و معیار حق و باطل امروز

عید سعید غدیر بر شما و همه عاشقان ولایت و رهبری مبارک باد .

 این دو بیت را امشب سروده ام ، آن هم برای ارسال پیامک به دوستان و آشنایانی که در دلشان شک و ریبی هست ! فردا انشاالله  برای ۱۵۰ نفر می فرستم!

 عید سعید غدیر مبارک باد

عید غدیر خم ،  نبیّ ، دست  علی  بالا  گرفت

 

شد آیه نازل دینـتان امروز دین  کامل است

 

 در عصر غیبت هم ولیّ , چون نایب مهدی بُود

 

امروز "حکم رهبری" ، معیار حق  و  باطل است

 

 رهبرم خامنه ای تاج سرم خامنه ای

حمیدرضا فاطمی ۰۳/۰۸/۱۳۸۹

اشعار و مطالب دیگر در مورد حضرت علی (ع) وعید غدیر 

۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۲ شهریور ۹۶ ، ۰۰:۱۹
حمیدرضا فاطمی
جمعه, ۱۰ شهریور ۱۳۹۶، ۱۰:۱۵ ب.ظ

امام علی (ع) و عید غدیر خم - شعر

 نماهنگ زیبایی از عید غدیر با آهنگ سریال امام علی (ع)

علی معنای عشق آفرینش 

 

 

علی آن   شیر  میدان  شجاعت               علی آن مظهر زهد و عدالت

همان  سرچشمه  علم و فضایل              به آن زیبا ترین شکل و شمایل

علی   دریای  علم    بیکران ها              که بود آگه  به راه آسمانها

 

علی  زیبا ترین  نام  دو  عالم                علی  اولی ترین   اولاد   آدم

 

علی  آن  اولین  مرد  مسلمان              که در  جانش نشسته  نور ایمان

به سیزده سالگی بهر پیمبر(ص)                 ولی گشت و وصی گشت وبرادر

علی  آن  وارث  علم     نبوت               علی آن  صاحب  حق امامت

علی   معنای    عشق   آفرینش              چراغ  روشن  تقوا  و  بینش

----------------------------------------------------------------------------------------------

 نماز بی ولای او عبادتی است بی وضو ----- به منکر علی بگو  نماز را قضا کند !

------------------------------------------------------------------------------------------------------

پیمبر  کز خلایق   برترین بود                بدانستی  که حج آخرین بود

 

چو  در خاک غدیر خم رسیدند                 بکردند صبر تا مردم رسیدند 

 علی (ع)

تمام  حاجیان را  جمع   کردند               سخن های فصیحش سمع کردند

سپس دست علی بالای سر کرد                وصیت کرد و گفتارش اثر کرد

که هر کس را که من مولای اویم               ز بعد خود علی مولاش گویم  

که هرکس دست من بالای اوهست                ز بعد من علی مولای اوهست

وصی  باشد  برایم  هم   برادر                ولی  بهر  شما  مولا و رهبر

ز  گفتار  نبی   طاعت   نمودند               تمام  حاضران  بیعت  نمـودند 

 

چو پیغمبر برفت  از  دار  دنیا               دل  مولا  شکست از کار دنیا

ولی  انداخت  رسم  بی   وفایی              میان  امت  و  مولا  جدایی !

ضمان و بیعت خود را شکستند               ز قدرت دست او کامل  ببستند

خلافت را ز دست  او   ستاندند              شتر در خانه ای دیگر نشاندند

ز دست او حکومت  را  گرفتند               همه  زین  ماجرا اندر شگفتندعلی (ع)

 

علی کز علم و حکمت هیبتی داشت              خلافت کی به نزدش قیمتی داشت

خلافت را به نزدش قیمتی نیست              به قدر لنگه کفش کهنه ای نیست

تمام همّ و غمّش بهر دین  بود             که دستورات قرآن کی  چنین بود

سکوتش  بهر حفظ   دین اسلام             که تا شاید بماند شیعه را نام

چنانکه خاری  اندر چشم او بود             و یا یک استخوانش در  گلو بود

سکوت ازشیرغران بس عجیب است          چرا؟ چون بین یارانش غریب است

بگفــتا   صبر  کردم  بهر     دینم            که پیغمبر (ص)  بفرمودی  چنینم

 

 حمیدرضا فاطمی - 1385 - از برادران و خواهران ایمانی التماس دعا !

دریافت فایل شعر به صورت  pdf     حجم: 187 کیلوبایت

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ شهریور ۹۶ ، ۲۲:۱۵
حمیدرضا فاطمی
چهارشنبه, ۸ شهریور ۱۳۹۶، ۰۹:۳۶ ب.ظ

عید غدیر مبارک باد

ولو لا أنت یا علی لم یعرف المؤمنون بعدی

یاعلی و اگر تو نبودی، هرگز مؤمنین، بعداز من شناخته نمی شدند.

پیامبر اکرم (صلّی الله علیه و اله )

طرح عید غدیر

دانلود طرح با اندازه بزرگتر

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۸ شهریور ۹۶ ، ۲۱:۳۶
حمیدرضا فاطمی
شنبه, ۲۷ خرداد ۱۳۹۶، ۰۶:۳۱ ق.ظ

شب قدر از هزار ماه بهتر است

۱۰۰۰ ماه را اگر بر ۱۲ تقسیم کنیم تقریبا می شود ۸۳ سال یعنی یک عمر!

یعنی اگر بتوانیم یک شب را خوب درک کنیم یک عمر بیمه می شویم و به سعادت دنیا و آخرت دست پیدا می کنیم. البته نه اینکه دیگر در بقیه عمر لازم نیست عبادت کنیم یا تلاش کنیم، بلکه در جاده مستقیم هدایت قرار می گیریم و زحمات و تلاش های بعدی مان ، این سعادت کسب شده را تضمین می کنند و ارتقاء میدهند و به قول عامیانه آجر روی آجر می گذاریم و دیوار بنایمان بالاتر می رود.

مثال دنیایی اش کنکور است! اکر آدم یک سال زحمت بکشد و یک روز در کنکور شرکت کند و خوب امتحان بدهد ، با رتبه عالی در یک رشته و دانشگاه و شهر دلخواه  قبول می شود که یک عمر بهره اش را می برد . یعنی در یک مسیر صحیح پیشرفت و سعادت قرار می گیرد . نه اینکه بعدش لازم نیست درس بخوانیم. شاید هم در دانشگاه زحمات بیشتری لازم باشد اما در نهایت به یک امتیاز علمی و اجتماعی دست پیدا می کنیم که زندگیمان باعزت و آبرو می شود و شغل و درآمد و وضعیت زندگی بهتری پیدا می کنیم.

 فاطمی -

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۷ خرداد ۹۶ ، ۰۶:۳۱
حمیدرضا فاطمی
پنجشنبه, ۲۵ خرداد ۱۳۹۶، ۰۷:۵۳ ب.ظ

علی معنای عشق آفرینش

علی معنای عشق آفرینش

 

علی آن   شیر  میدان  شجاعت               علی آن مظهر زهد و عدالت

همان  سرچشمه  علم و فضایل              به آن زیبا ترین شکل و شمایل

علی   دریای  علم    بیکران ها              که بود آگه  به راه آسمانها

شب و تنها و  نخلستا ن کوفه               ز نامردی  آن  مردان  کوفه

دلش غمگین ز رنج  روزگاران                ز سستی و ز بد عهدی یاران

ز تنهایی چو سر در چاه می کرد                 ز غم ها شکوه ها و آه می کرد

چه می گفتا به شب اندر نهانی                به چاه از  ناله های آسمانی

دعا می خواند و آنجا داد می زد                 ز دردو رنج و غم فریاد می زد

به  یاد اشک آن زهرای  اطهر               ز فقدان و ز دوری پیمبر(ص)

به  یاد   فاطمه   قلبش  گرفته                ز ناچاری غمش در دل نهفته

همان ام الحسن ، ام الحسینـش              گل  یاسش  و  ام الزینبـینـش

به یاد محسن آن  طفل شهیدش               که لعنت باد  بر قاتل عنیدش

نماند از  بهر او  یاران  چندی                بجز  قدر  کم و تعداد  اندی

سه تا ماندند زاصحاب پیمبر(ص)                فقط  مقداد و سلمان و ابوذر

به یاد  مالک  اشتر که مردی               چو او هرگز نبود اندر نبردی

علی  زیبا ترین  نام  دو  عالم                علی  اولی ترین   اولاد   آدم

علی  آن  اولین  مرد   مسلمان              که در جانش نشسته  نور ایمان

به سیزده سالگی بهر پیمبر(ص)                 ولی گشت و وصی گشت وبرادر

علی  آن  وارث  علم     نبوت               علی آن  صاحب  حق امامت

علی   معنای    عشق   آفرینش              چراغ  روشن  تقوا و  بینش

چرا می رفت  نخلستان     کوفه               ز نامردی  آن  مردان  کوفه

به نخلستان دور کوفه می رفت                ز جور مردمان کوفه می رفت

به شب  آن  ناله های آسمانی                به اشک و ناله های آنچنانی

غمش پنهانی اندر  چاه می گفت                اگر شادی بدی با ماه می گفت !

به هر جنگی که با کفار می شد                 چو شیران حیدر  کرار می شد

ز تنهایی چون سرمی کرد در چاه               ز غم های دل و از غصه و آه

همان که در زمین  شیر خدا بود                 به راه  آسمان ها  آشنا  بود

به یاد رنج زهرا گریه می کرد                ز فقدان  پیمبر مویه می کرد

---------------------------------------------------------------------------

پیمبر  کز خلایق   برترین بود                بدانستی  که حج آخرین بود

چو  در خاک غدیر خم رسیدند                 بکردند صبر تا مردم رسیدند

تمام  حاجیان را  جمع   کردند               سخن های فصیحش سمع کردند

سپس دست علی بالای سر کرد                وصیت کرد و گفتارش اثر کرد

که هر کس را که من مولای اویم               ز بعد خود علی مولاش گویم

که هرکس دست من بالای اوهست              ز بعد من علی مولای اوهست

وصی  باشد  برایم  هم   برادر                ولی  بهر  شما  مولا و رهبر

ز  گفتار  نبی   طاعت   نمودند               تمام  حاضران  بیعت  نمودند 

چو پیغمبر برفت  از  دار  دنیا               دل  مولا  شکست از کار دنیا

ولی  انداخت  رسم  بی   وفایی              میان  امت  و  مولا  جدایی !

ضمان و بیعت خود را شکستند               ز قدرت دست او کامل  ببستند

خلافت را ز دست  او   ستاندند              شتر در خانه ای دیگر نشاندند

ز دست او حکومت  را  گرفتند               همه  زین  ماجرا اندر شگفتند

علی کز علم و حکمت هیبتی داشت             خلافت کی به نزدش قیمتی داشت

خلافت را به نزدش قیمتی نیست              به قدر لنگه کفش کهنه ای نیست

تمام همّ و غمّش بهر دین  بود              که دستورات قرآن کی چنین بود

سکوتش  بهر حفظ   دین اسلام               که تا شاید بماند شیعه را نام

چنانکه خاری  اندر چشم او بود              و یا یک استخوانی در گلو بود

سکوت ازشیرغران بس عجیب است           چرا؟ چون بین یارانش غریب است

بگفتا   صبر  کردم  بهر   دینم                که پیغمبر(ص)  بفرمودی چنینم

نصیبش  گشت  در آخر شهادت               به مسجد هم به محراب عبادت  

----------------------------------------------------

حمید رضا فاطمی – 1385-شب 21 ماه مبارک رمضان

التماس دعا-                                    دریافت شعر در قالب PDF برای چاپ

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۵ خرداد ۹۶ ، ۱۹:۵۳
حمیدرضا فاطمی
پنجشنبه, ۲۵ خرداد ۱۳۹۶، ۰۷:۵۰ ب.ظ

شهادت حضرت علی (ع) تسلیت باد

السلام علیک یا امیرالمؤمنین یا علی بن ابیطالب (ع)

یا قاهِرَ العَدُوِّ  یا  والیَ الوَلی ، یا مَظهَرَ العَجائِبِ  یا  مُرتَضی علی !

درعزایش قـلب ما را غـم گرفت         شیعـه در سوگ علی ماتم  گرفت

او همان کس بود  در روز غـدیر        دست او پیغمبر خاتم (ص) گرفت

 اینجا محراب مسجد کوفه است . محل ضربت خوردن حضرت علی (ع)

جایی که محاسن مبارکش به خون سرش خضاب شد.

یادتان باشد که امام ما را کافران و مشرکان نکشتند ، بلکه بدست منافقین جاهل به شهادت رسید. پس امروز هم باید حواسمان باشد و دوست و دشمن را خوب بشناسیم تا تاریخ دوباره تکرار نشود !

پخش نوحه در شهادت مولا امیرالمؤمنین (ع)- حاج محمود کریمی و مداحان دیگر 

کلام حضرت علی (ع) خطاب به مسئولان:

در انتخاب افراد هرگز به فراست و خوشبینی خود تکیه مکن، چرا که اشخاص زرنگ ، روش جلب نظر و خوش بینی زمامداران را با  ظاهر سازی به خوش خدمتی  خوب می دانند، در حالی که در ورای این ظاهر جذاب هیچگونه امانتداری و خیرخواهی وجود ندارد . 

نهج البلاغه - نامه شماره ۵۳

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۵ خرداد ۹۶ ، ۱۹:۵۰
حمیدرضا فاطمی
چهارشنبه, ۱۶ فروردين ۱۳۹۶، ۰۵:۱۰ ب.ظ

خوشنویسی شعر عشق علی (ع)

میلاد با سعادت امیرالمؤمنین حضرت علی بن ابیطالب(ع) و روز گرامی پدر بر شیعیان و همه مسلمانان و آزادگان جهان مبارک باد 

خوشنویسی شعر عشق علی (ع)همه اشعار و مطالب مرتبط با حضرت علی (ع) در این وبلاگ

متن  اشعار در پست جداگانه ای نوشته شده است

۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۶ فروردين ۹۶ ، ۱۷:۱۰
حمیدرضا فاطمی
يكشنبه, ۲۵ بهمن ۱۳۹۴، ۰۱:۱۲ ق.ظ

طبع مى‏ خواهد که وصف زینب کبرى کند

طبع مى‏خواهد که وصف زینب کبرى کند
 

 

چون در مورد حضرت زینب کبری (سلام الله علیها ) شعری نداشتم و از طرفی دوست داشتم مطلبی راجع به آن بانوی بزرگوار در وبلاگم قرار دهم لذا شعری از شاعر بزرگوار جناب آقای -- عباس رسولی -- برگزیدم .

عذر شعر نگفتن امثال مرا هم ایشان در بیت اول آورده است !

طبع مى‏خواهد که وصف زینب کبرى کند

لیک، قطره  کى تواند صحبت از دریا کند؟

 

توسن طبعم در اینجا پاى در گل مانده است

 

مرغ بى ‏پَر چون سفر بر عرصه عُنقا کند؟

 

نطق گویا عاجز است از شرح و ذکر وصف او

 

کى تواند خامه مدح آن ملک ‏سیما کند؟

 

جد پاکش مصطفى، باب کبارش مرتضاست

 

مادرش زهرا که مدحش ایزد یکتا کند

 

چون حسین و چون حسن دارد برادر، هر یکى

 

ناز بر موسى بن عمران، فخر بر عیسى کند

 

در شهامت ‏بود وارث بر على مرتضى

 

همت والاى او تفسیر «کرمنا» کند

 

دختر زهرا که در حجب و حیا و عصمتش

 

نقش مادر را به خوبى در جهان ایفا کند

 

در شجاعت چون حسین و در صبورى چون حسن

 

در عبادت پیروى از مادرش زهرا  کند

 

دّر دریاى عفاف و گوهر گنج ‏حیاست

 

عفتش یاد از حیاى مریم عذرا کند

 

گاه  در آغوش گیرد اصغر لب تشنه را

 

تا بخوابد آب را در خواب خود رؤیا کند

 

گاه دلدارى دهد بر مادران سوگوار

 

گاه دلجوئى ز آل و عترت طاها کند

 

گاه آید بر سر نعش برادر از خِیم

 

از ته دل ناله و فریاد و  واویلا  کند

 

گاه هم  گیرد ز دست دختران بى ‏پناه

 

از خیام سوخته رو جانب صحرا کند

 

کیست چون زینب کسى کو در دیار کربلا

 

ناله جانسوز او تاثیر در دلها  کند؟

 

کیست چون زینب که با یک جلوه از نور رُخش

 

رخنه‏ها در قلب موسى، در دل سینا کند؟

 

کیست چون زینب که در راه رواج  دین حق

 

مو به مو برنامه دین خدا اجرا  کند؟

 

کیست چون زینب کسى کو در ره دین خدا

 

در جهان دار و ندار خویشتن اهدا کند؟

 

کیست چون زینب کسى کو با اسیرى خودش

 

خون پاک کشتگان کربلا احیا  کند؟

 

کیست چون زینب که با تدبیر مظلومانه‏اش

 

دشمن پست و زبون را تا ابد رسوا کند؟

 

کیست چون زینب کسى کو در میان دشمنان

 

چون على مرتضى در نطق خود غوغا کند؟

 

کیست چون زینب که در بزم یزید بى ‏حیا

 

خطبه‏اى ایراد کرده محشرى برپا  کند؟

 

کیست چون زینب که او با یک کلام آتشین

 

تنگ و تاریک این جهان در دیده اعداء کند؟

 

دختر شیر خدا بود و خودش هم شیر بود

 

کس ندیده شیر را  کز روبهان پروا  کند

 

در جهان املاء دین را کرده انشاء مو به مو

 

کیست چون زینب که این املاء را انشاء کند؟

 

پیروى باید کند از دخت زهرا و على

 

هر که مى‏خواهد که راه دین حق پیدا  کند

 

روز محشر گر به شکوه لب گشاید بى ‏گمان

 

محشرى دیگر به پا در محشر کبرا کند

 

دشمنانش در سقر سوزند در نار غضب

 

دوستانش هم مقر در سایه طوبا  کند

 

اى «رسولى‏» غم مدار از گیر و دار روز حشر

 

دختر زهرا   اگر از راه  لطف ایما  کند

منبع تصویر و شعر :  سایت تبیان 


 

داستان توسل به حضرت زینب (س)

 http://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1393/12/3/2996258_576.jpg

حضرت زینب علیهاالسلام

سرت را پایین مى‏ اندازى، طاقت این که سر بلند کنى و به چشمان مادر خیره شوى را ندارى. نگاهت را به گوشه تاقچه روى عکس پدر، که خیره نگاهت مى‏ک ند، ثابت مى‏ کنى؛ این روزها عجیب دلِ گرفته‏ اى دارى!

هنوز نتوانسته‏ اى باور کنى که براى همیشه، خانه‎نشین شده ‏اى. وقتى یادت مى‏ آید که درس و مدرسه را براى همیشه مى‏ خواهى ترک کنى، دلت مى‏ سوزد. احساس مى‏ کنى از نوک پا تا سرت تیر مى‏ کشد و اندوهى عمیق تو را از بودن، پشیمان مى ‏کند.

ـ فوزیه، دخترم! اینقدر به خودت فشار نیار، من تحمّل غصّه‏ هاى تو را ندارم.

نگاهت را بر مى‏ گردانى؛ به گوشه اتاق که مادر نشسته خیره مى ‏شوى؛ یک لحظه آرزو مى‏ کنى کاش پاهایت رمقى در خود داشت و مى‏ توانستى بلند شوى، مى‏ دویدى و مادر را در آغوش مى‏ کشیدى!

آب دهانت را قورت مى‏دهى. بغضى سنگین، گلویت را مى ‏فشارد. مى ‏خواهى چیزى به مادر بگویى؛ مى‏ خواهى چیزى بگویى و درد مادر را کمى تسکین دهى. زبان در دهانت نمى‏ چرخد. پرده اشک جلوى چشمانت را مى‏ گیرد و چهره شکسته و خسته مادر را تار مى ‏بینى.

مادر خیره نگاهت مى ‏کند. زیر لب چیزهایى را زمزمه مى‏ کند. دلت برایش مى‏ سوزد؛ آرزو مى ‏کنى کاش هرگز نبودى! مادر این روزها غصّه‏ هاى زیادى برایت خورده بود؛ شب‏ها تا دمیدن آفتاب با چشمانى اشک بار برایت دعا کرده بود، احساس شرم مى‏ کنى، فکر مى‏ کنى «بودنت» تنها غصّه دادن به مادر است. آه سردى از گلو بیرون مى‏ دهى، چشمانت را براى لحظه‏ اى مى ‏بندى.

ـ انگار قسمت من این بوده! با سرنوشت که نمى ‏شه جنگید؛ شما هم غصّه من را نخورید، خداى ما هم بزرگه.

مادر تکانى به خودش مى‏ دهد؛ قامتش را خمیده ‏تر از همیشه مى‏ بینى؛ نزدیکت مى ‏آید. مى‏ خواهى بلند شوى، اما پاهایت رمقى در خود نمى‏ بیند که همراهیت کند.

مادر دست روى شانه‏ ات مى‏ گذارد. چشم به چهره مادر مى‏ دوزى، چشمانش خیسِ اشک مى‏ شود. دستان سردت را توى دستان لرزانش مى‏ گیرد.

ـ شرمنده ‏ام دخترم! دیگر نمى دونم چه کار کنم؟ به کدوم دکتر نشانت دهم؟

 http://sheykholeslam.ir/images/hazrat-zeynab.jpg

 سرت را پایین مى ‏اندازى، احساس تشنگى مى‏ کنى؛ مى‏ خواهى از مادر جرعه‏ اى آب بگیرى، اما مى‏ بینى آب هم نمى ‏تواند عطشت را از بین ببرد.

ـ علاج من مادر! علاج من فقط دست خانم زینب هست و بس.

و بعد در حالى که اشک در چشمانت حلقه زده، مى‏ گویى:

ـاین روزها، مال اونه، صاحبش اونه. تو رو قسمت مى‏ دم به حقّ این روزها منو ببرید حرم خانم. دیگر کارى به کار من نداشته باشید؛ خانم خودش مى ‏دونه از مهمونش چه جور پذیرایى کنه.

مادر چیزى نمى‏ گوید، دست روى زمین مى‏ گذارد و به زحمت بلند مى‏ شود.

ـ محسن، محسن پسرم!

ـ بله مادر! چیزى شده، اتفاقى افتاده؟

مادر با دست اشاره به تو مى‏ کند:

ـ محسن جان، پسرم! امشب شب عزیزیه، فوزیه را بردارید ببرید به شام، شاید بى‏ بى زینب خودش یه نظرى به حال دخترم بکنه.

محسن نگاهت مى‏ کند؛ سرت را پایین مى‏اندازى تا نگاهت با نگاه محسن گره نخورد.

ـ خواهر! تو خودت خواستى برى شام؟

با تکان دادن سر، به برادر مى‏فهمانى که دلت هواى شام کرده و خودت خواسته‏اى. محسن از جا بلند مى‏شود:

ـ آخه تو را با این حال چگونه از شهر حلب تا شام ببریم؟ راهِ کمى نیست. تازه، تو را نمى‏ توانیم با این حالى که دارى، تکونت بدیم!

از حرف محسن دلخور مى ‏شوى:

ـ داداش! تو رو به خدا، دلم یه ندایى مى‏ ده. منو ببرید حرمش تا شفامو از خودش بگیرم.

محسن کنار پنجره مى‏ رود و از پشت شیشه کدر، چشم به حیاط مى ‏دوزد. صداى نوحه و عزادارى از بلندگو بلند مى‏ شود و سکوت خانه را به هم مى‏زند. محسن نفس عمیقى مى ‏کشد:

ـ اگر قراره شفات بده، اگه مى‏ خواد نظرى به تو بکنه، تو همین گوشه که خوابیدى، همین جا که هستى، شفات مى‏ده. اینو بدون هر جا باشى، شفا مى‏ گیرى.

حضرت زینب علیهاالسلام

محسن حرفش را که به اتمام مى رساند، با عجله از اتاق خارج مى ‏شود، صدایش را مى ‏شنوى که مى‏ گوید:

ـ مامان! زنجیر منو کجا گذاشتى؟ دیشب که از هیأت اومدم، گذاشته بودم روى تاقچه.

دستت را از زیر لحاف بیرون مى‏ آورى؛ دسته زنجیر را که از عرق کف دستت خیس شده، مى‏ بینى. آخه دیشب از همان لحظه که محسن زنجیر را روى تاقچه گذاشته بود، از مادر خواسته بودى آن را برایت بیاورد. تا صبح، چشم به زنجیر دوخته بودى؛ بارها از خود پرسیده بودى: چندین بار این زنجیر با سوز سینه و اشک برادر بالا و پایین آمده بود؟ دلت مى‏ خواست بلند مى ‏شدى پیراهن برادر را کنار مى ‏زدى و کبودى‏ هایى که زنجیر از خود به جاى گذاشته بود را مى‏ دیدى. صداى مادر توجه‏ ات را به خود جلب مى‏ کند:

ـ فوزیه! زنجیر را دیشب دادم دستت، کجا گذاشتى؟

تکانى به خودت مى‏ دهى، دستت را بالا مى‏ آورى و زنجیر را به مادر مى‏ دهى.

ـ مامان! شما برید، دلم مى‏ خواد تنها باشم. برید مهمون حسین مظلوم و غریب شوید؛ واسم دعا کنید، دعاى شما مستجاب مى‏شه.

حرفایت همچون تیرى، دل مادر را مى ‏سوزاند. سر بر مى ‏گرداند تا اشکش را نبینى. شانه ‏هایش که تکان مى‏ خورد، مى‏ فهمى که مادر دلسوخته ‏تر از توست.

تاریکى، فضاى اتاق را در بر مى‏ گیرد. چشم مى ‏چرخانى، چیزى نمى‏ بینى؛ تنها نورى که دلت را روشن مى‏ کند، نور ماه است. صداى گریه و سینه زنى از توى کوچه به گوشت مى ‏رسد. مى‏ خواهى بلند شوى و از پشت پنجره چشم به عاشقانى بدوزى که به عشق حسین شان آمده‏ اند و عزادارى مى ‏کنند.

دستانت را روى زمین مى‏ گذارى و خودت را به سوى پنجره مى‏ کشانى. دردى توى بدنت مى ‏پیچد؛ لرزه بر بدنت حاکم شده و با سر بر زمین مى‏ افتى. درد پاهایت شدّت مى‏ گیرد. اتاق با تمامى وسایلش دور سرت به چرخش در مى‏ آید. تحمّلت را از دست مى ‏دهى، بغض سنگینى که در این چند روزه گلویت را مى ‏فشارد و به خاطر مادرت کنترل کرده ‏اى، مى ‏شکند. فریاد بلندى م ‏زنى؛ چشم هایت را مى ‏بندى:

ـ یا حسین! قربون غریبى‏ ات برم؛ قربون مظلومى‏ ات برم. مظلومى که به خاطر مظلومیتش، به خاطر تنهایى‏ اش، کوچک‏ترین فرزندش را جلوى تیر دشمن گرفت؛ از دشمن براى فرزند شش ماهه ‏اش آب خواست. تو را به همون فرزندت قسم مى‏ دم، بر لباى تشنه ‏اش و گلوى خشکیده ‏اش! کمکم کن، نجاتم بده. من دیگر تحمّل ندارم.

انگار کبوتر دلت در حرم بى‏بى به پرواز درآمده؛ دست توسّل به سمت ضریح گرفته‏ اى و با ناله ‏اى جان سوز، عرضه مى ‏دارى:

ـ زینب جان! دلم گرفته؛ خانم جون! دارم دق مى‏ کنم، دارم خفه مى ‏شم. دیگر طاقت ندارم، یا باید شفام بدى یا براى همیشه دعوتم کنى پیش خودت. تو رو قَسم مى ‏دم به بدن تکّه تکّه برادرت، به مظلومیت مادرت!

صداى گریه‏ ات آنقدر بلند مى‏ شود که دیگر نه چیزى مى‏ بینى و نه چیزى مى‏ شنوى؛ خودت هم نمى‏ دانى که چشم هایت گرمِ خواب شده است!

http://www.uploada.ir/images/aolw71wogp2783zswkmx.jpg

صداى اذان صبح توى گوشت مى‏ پیچد. چشم هایت را نیمه‏ باز مى‏ کنى، دلت با شنیدن آواى دلنشین «مؤذّن» آرام مى‏ شود. مى‏ خواهى بلند شوى، نمى‏ توانى؛ مى‏ خواهى وضو بگیرى و نمازت را به جا بیاورى. یکباره احساس مى‏ کنى کسى دستتو گرفته؛ صداى مهربان و دلنشینى مى‏ شنوى که به تو مى‏گوید:

ـ بلند شو؛ برخیز فوزیه!

چیزى نمى‏ فهمى، ندایى از عمق دلت مى گوید: «دستش را بگیر و بلند شو.» دستش را محکم به دست مى‏ گیرى؛ بدون اینکه خودت بدانى چه شده، از جا بلند مى‏ شوى. انگار از یاد برده‏ اى که پاهایت طاقت نگه داشتن جسم سنگینت را ندارد!

باورکردنش برایت مشکل است. هنوز نمى ‏دانى خواب هستى یا بیدار. چشم در اطراف مى‏ چرخانى، کسى را نمى ‏بینى؛ قدم هایت را آهسته بر مى‏ دارى. چشمت به مادرت مى ‏افتد که گوشه‏ اى به خواب رفته. احساس سبکى مى ‏کنى؛ آنقدر سبک شده‏ اى که مى‏ خواهى پرواز کنى. ناخود آگاه لبانت حرکت مى‏ کند:

ـ اللّه اکبر، اللّه اکبر، لا اله الاّ اللّه. خدایا! شکرت، قربونت برم خانم.

و سپس با دیدگانى بارانى و لبى پرتبسّم مى‏ گویى:

ـ مامان! پاشو ببین خانم زینب شفام داد. پاشو ببین دستامو گرفت. ببین دیگه فلج نیستم. مامان! چشماتو باز کن.

مادر بیدار شده و حیرت زده نگاهت مى‏ کند. چشمانش را با دست مى‏ مالد. انگار هنوز شفاى دخترش را باور نکرده است. خودت را در آغوشش مى‏ اندازى، مادر نیز تو را در آغوش مى‏ فشارد و بوسه بارانت مى‏ کند. گاه دستانش را به سوى آسمان بلند کرده، و زبان به شکر مى‏ گشاید و همچنان با شوق، نگاهت مى‏ کند.

سیلاب اشک، صورتت را خیس مى‏کند. به تصویر و قاب عکس «کربلا» نگاه مى‏ کنى و بسان مادرت با شفیعان درگاه الهى به زمزمه مى ‏نشینى:

ـ آقاجون! قربونت برم. خانم جون! فدات بشم؛ مى‏ دونستم نگام مى‏ کنى، مى‏ دونستم جوابمو مى‏دى، مى‏دونستم هر کى صدات کنه، زود جوابش مى‏دى.

هوا کم کم روشن مى‏ شود؛ تاریکى غم نیز در میان سپیدى لبخند خانواده، محو مى‏ شود.

 


 "لیلا اسلامی گویا"

برگرفته از کتاب داستان‏هایى از حضرت زینب(علیهاالسلام)، شهید احمد میرخلف‎زاده و قاسم میرخلف‎زاده.

تنظیم تبیان: گروه دین و اندیشه، هدهدی

 

آخرین نظرات کاربران تبیان
سیده شهلا م
سلام
خود من هم یکی از افرادی هستم که پاهایم در سال 79 در اثر ترسیدن , فلج شد بطوری که تمام حرکت بدنم را از دست دادم و از طریق این ائمه مهربان شفای خود را گرفتم در اعیاد شعبانیه
شنبه 12/2/1388-9:31
رضیه
زیبا و دلنشین بود
شنبه 12/2/1388-0:6
omid ghasemipanah
سلام اتش زدید بر دلم
هر چه از این خاندان بگوئید کم است
خدا خیرتان بدهد
التماس دعا
پنج شنبه 10/2/1388-13:44
ناشناس
سلام چقدر قشنگ بود .قربون حضرت زینب برم .واقعا انتخابتون به جا بود .از خدا میخوام خدا مشکلات شما رو که با این نوشته ما رو آروم کردید/ همین حالا رفع کنه.
پنج شنبه 10/2/1388-3:10
۳ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۵ بهمن ۹۴ ، ۰۱:۱۲
حمیدرضا فاطمی

ایمان بر چهار ستون استوار است : صبر ، یقین ، عدل و جهاد .

 حضرت علی (ع)

 دانلود فایل پاور پوینت  132 کیلوبایت



برچسب‌ها: حدیث , نهج البلاغه , امام علی , ایمان , ستون

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۲ آبان ۹۴ ، ۲۳:۲۸
حمیدرضا فاطمی
پنجشنبه, ۱۶ مهر ۱۳۹۴، ۰۴:۵۱ ب.ظ

25 ذیحجه روز خانواده اسلامی بر همه شما مبارک باد

۲۵ ذیحجه  روز خانواده اسلامی بر همه شما مبارک باد 

 

http://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1392/8/9/1684624_488.gif

خداوندا به حق آل اطهار (ع)

تو  ما  را  در پناه خود  نگهدار

 

 خودم  را  با  جمیع   خـانواده

ز  کید دشمنان و  شر  اشرار

****************************

  سالها پیش به یکی از دوستان (به حالت مزاح )می گفتم:

خدایا همه یکی ها را دو تا کن

همه دوتا ها را سه تا کن

همه سه تا ها را چهار تا کن

همه چهار تا ها را پنج تا کن

همه پنج تایی ها را در پناه خودت نگهدار!

 25 ذی الحجه روز خانواده اسلامی ( ویژه نامه )

 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۶ مهر ۹۴ ، ۱۶:۵۱
حمیدرضا فاطمی